KRÓLEWNA-ŚNIEŻKA-(7)

autor Marta Guśniowska

reżyseria Petr Nosálek

scenografia Eva Farkašová

muzyka Piotr Krzysztof Klimek

ruch sceniczny Jacek Gębura


OBSADA:

Reżyser, Krasnoludek Gburek  Łukasz Bugowski

Baletmistrz, Staruszek, Krasnoludek Mędrek Andrzej Szymański

Tancerka, Królewna Śnieżka Anna Jarota

Tancerka, Macocha, Krasnoludek Śpioszek Mariola Ordak-Świątkiewicz

Tancerka, Zwierciadło, Krasnoludek Wesołek Agnieszka Zyskowska-Biskup

Garderobiana, Niania, Krasnoludek Gapcio Elżbieta Żłobicka

Tancerz, Sługa, Krasnoludek Żarłoczek Tomasz Szczygielski

Akompaniator, Królewicz, Krasnoludek Nieśmiałek Miłosz Konieczny


PREMIERA 30 KWIETNIA 2011 


wiek odbiorców: od 4 lat
czas trwania: 1 godzina

Zwierciadło i lustra: pyszna zabawa!

 

To, że teatr, jak i powieść, ale i film, no i fotografia, oraz… Dosyć już, – powiedzmy ogólnie – sztuka, by nie rozwlekać tej listy – bywa zwierciadłem, w którym pięknie odzwierciedla się piękny, (albo i niepiękny) świat ludzi i rzeczy, to wiemy! Jeszcze i to wiemy, że pięknie (j.w.) prezentują się w zwierciadle odbicia oblicz pięknych królowych, królewien, dam… Magia zwierciadła panuje w baśni o Królewnie Śnieżce, ba, bez tajemniczego i zaczarowanego, elokwentnego zwierciadła w ogóle by tej baśni nie było… ale i sama Śnieżka i baśń o niej w ilu zwierciadłach sztuki się mnoży? W literaturze, w teatrze, w filmie… w balecie i kabarecie też!

 

Marta Guśniowska postanowiła pobawić się Królewną Śnieżką. Zabawa ta, to szczególna gra. Przede wszystkim, jak to już na początku zauważyłem, odbywa się ona w teatrze, który staje się zwierciadłem nie tylko dla życia, ale i dla sztuki. Sztuka się przeto w sztuce przegląda (i podgląda zresztą również), teatr przegląda się w balecie, a balet w kabarecie. Gra w odbicia i w dystanse, gra w grę, sztuka gry w sztuce o grze w teatr. I w Królewnę Śnieżkę.

 

W Królewnie Śnieżce, w tej klasycznej wersji baśni braci Grimm, bardzo ważne są krasnoludki. Krasnoludki, w odróżnieniu od królowych, królewien i dam, są postaciami absolutnie baśniowymi, mieszkają głównie w bajkach, baśniach, opowieściach i powieściach – i ogólnie mówiąc – w sztucznym świecie sztuki. Piękne królowe, królewny i damy też tam mieszkają, ale czasami, spotkać je można także tu – choć od czasów Księżniczki Diany wiadomo, że mogą, przynajmniej niektóre z nich, takie jak Diana, mieszkać tu, i tam na raz. W teatralnym świecie Królewny Śnieżki, w wersji z naszego teatru, krasnoludki mieszkają sobie w fortepianie. Fortepian staje się magicznym miejscem, którym tak naprawdę zawsze był, o czym pamiętaliśmy szczególnie w ubiegłym Roku Chopinowskim, który niedawno minął; w obecnym roku Czesława Miłosza, krasnoludki mogłyby mieszkać (i zapewne tam też się schowały!) w wielu jego wierszach, na przykład w wierszu Gucio zaczarowany, albo w wielu wierszach z cyklu Świat, poema naiwne.

 

„Lingwistyczne“ (kresowe, polskie) poczucie humoru Marty Guśniowskiej w przedziwny sposób wiąże i jednoczy się z poczuciem humoru jej słowackich i czeskich przyjaciół, jako że, spektakl wyreżyserował Petr Nosálek, o oprawę plastyczna i scenografię zadbała Eva Farkašová. Przewrotne dialogi, osobliwe typy – „Niania: O tutaj… teraz w lewo… tylko niech się nie wywróci! Bo się kanapki z salcesonem wysypią… I koce się pobrudzą! A ja nie po to tak je wyszywała, żeby się teraz pobrudzić miały, ale po to, żeby Królewna namiastkę domu miała. O, ten tu na przykład ma wyszyty Zamek Królewski… Ten róże, jak w przyzamkowym ogrodzie… A ten moją gębę. Co by Królewna o mnie nie zapomniała… No ale niech się nie chwieje! Dwie nogi ma, to niech się stabilniej na nich trzyma…“

 

Piosenki, tańce, gagi – i fortepian. Dialogi – często stylizowane, anachroniczne, ale przewrotne, okraszone aluzją i kalamburem. Dla dzieci i dla dorosłych. Teatr w teatrze, balet w kabarecie. Zwierciadło i lustra. Odbicia odbić. Pyszna zabawa!

 

Zbigniew Bitka