NIE-PLACZ-ANNO-5

autor Julius Meinholm

tłumaczenie Marta Buczek, Sylwia Sojda, Lujza Urbancová

reżyseria Marián Pecko

kostiumy i lalki Eva Farkašová

dekoracje Pavol Andraško

muzyka Robert Mankovecký


OBSADA:

Anna, Aktorka Mariola Ordak-Świątkiewicz

Mężczyzna, Reżyser albo  Pan Bóg Tomasz Szczygielski

Hilda, babcia Anny Elżbieta Żłobicka

Animacja  Łukasz  Bugowski, Tomasz Szczygielski

Relika, starsza siostra Hildy Agnieszka Zyskowska-Biskup

Animacja  Miłosz  Konieczny, Andrzej Szymański

Emma, martwa siostra Anny Anna Jarota

Animacja Miłosz  Konieczny, Tomasz Szczygielsk


PRAPREMIERA POLSKA 5 lutego 2011


wiek odbiorców: od 15 lat
czas trwania: 1 godzina 45 minut, film 30 minut

Dlaczego Anna płacze?

Życie uczy nas, że przemoc – w różnych postaciach – towarzyszy nam stale. Od wielkich wojen i krwawych rewolucji po domowe, pijackie awantury; od propagandy rasizmu i nienawiści klasowej po oczerniające plotki i wyzwiska; od masowych zbrodni, terroru,  ludobójstwa po szkolne bójki – przemoc – jawna i ukryta jest jakąś tragiczną częścią ludzkiego losu. Od początku ludzkiej kultury – od ksiąg Biblii i Iliady przez tragedie Szekspira do współczesnych dramatów, powieści, filmów i widowisk teatralnych – przemoc jest stałym tematem, przedmiotem gorących fascynacji i chłodnych analiz. To, że przemoc jest jedną z postaci zła, w zasadzie wszyscy się zgadzamy. Zgadzając się z tym nie zgadzamy się jednocześnie z przemocą. Ba, protestujemy przeciw przemocy – w minionym czasie „Marsz przeciwko przemocy” przeszedł przez niejedną z ulic naszych miast.

 

Przemoc jest działaniem samonapędzającym się i samo wzmacniającym. Kto raz się do niej ucieka, musi już odtąd zawsze z niesłabnącą czujnością i energią dbać o to, aby ujarzmieni znosili swój los pokornie i bez szemrania.

 

Autorem powyższych, pesymistycznych, bo akcentujących „błędne koło” przemocy  jest Zygmunt Bauman, światowej sławy socjolog polski. Jego sąd, o tym mrocznym zjawisku, ma znaczenie w pewien sposób uniwersalne – odnieść go bowiem można do różnych rodzajów przemocy, a także do charakterystyki tych, którzy po przemoc sięgają i przemocy podlegają.

 

Punktem wyjścia do artystycznej oraz społecznej refleksji nad uwikłaniem w relacje prowadzące do przemocy czynimy – wyjątkowy, współbrzmiący  „dwugłos”: z jednej strony spektakl  – sztukę Juliusa Meinholma Nie płacz, Anno w reżyserii Mariána Pecko; z drugiej zaś film dokumentalny Ukryte prawdy – dzieło Sylwii Nieckarz.

 

Tytułowa Anna to zbuntowana kobieta: żona, aktorka, matka. Jej bunt przeciwko poniżeniu i uwikłaniu w toksyczne relacje partnerskie, małżeńskie, ujawnia świadome i podświadome korzenie osobistej, ale także warunkowanej kulturowo, egzystencjalnej sytuacji opresji. Anna nie zgadza się na banał życia, na jego mechaniczność, bezduszność, a przede wszystkim na różne formy upokorzeń, dyskryminacji oraz przemocy, którym podlega ona – jako kobieta – i jej dziecko…

 

Dwa głosy, dwa spojrzenia: teatralne i filmowe – w warstwie artystycznej i problemowej tworzą pewną całość oraz jednocześnie są „zderzeniem“ estetyk, języków ekspresji, które prowadzić może do przeżyć, przemyśleń i dyskusji na tematy trudne, nie zawsze przyjemne. Jeśli tak się wydarzy, stanie się coś ważnego i dobrego.

 

Zbigniew Bitka
Po każdym spektaklu zapraszamy na film dokumentalny zrealizowany przez TVP OPOLE

 

UKRYTE PRAWDY

 

scenariusz i reżyseria Sylwia Nieckarz



współpraca Tadeusz Horoszkiewicz

zdjęcia Wojciech Mandela



montaż i udźwiękowienie Maciej Lubczański

lektor Dominika Sala-Wójcik



kierownik produkcji Alicja Kosakowska

 

 

 

 

 

Po każdym spektaklu zapraszamy na film dokumentalny zrealizowany przez TVP OPOLE